مشغول بودن به یک نشان افتخار تبدیل شده است. ما برنامه‌های فشرده را با اهمیت و سکون را با تنبلی برابر می‌دانیم. اما مشغولیت مزمن اغلب باعث می‌شود احساس کنیم از خودمان، از دیگران و از لحظه حال جدا شده‌ایم. ذهن ما به سرعت به سمت کار بعدی می‌رود در حالی که بدن ما عقب می‌ماند، غرق در کار و خسته است.مشغول بودن به یک نشان افتخار تبدیل شده است. ما برنامه‌های فشرده را با اهمیت و سکون را با تنبلی برابر می‌دانیم. اما مشغولیت مزمن اغلب باعث می‌شود احساس کنیم از خودمان، از دیگران و از لحظه حال جدا شده‌ایم. ذهن ما به سرعت به سمت کار بعدی می‌رود در حالی که بدن ما عقب می‌ماند، غرق در کار و خسته است.

مشغول بودن به یک نشان افتخار تبدیل شده است. ما برنامه‌های فشرده را با اهمیت و سکون را با تنبلی برابر می‌دانیم. اما مشغولیت مزمن اغلب باعث می‌شود احساس کنیم از خودمان، از دیگران و از لحظه حال جدا شده‌ایم. ذهن ما به سرعت به سمت کار بعدی می‌رود در حالی که بدن ما عقب می‌ماند، غرق در کار و خسته است.

مشغول بودن به یک نشان افتخار تبدیل شده است. ما برنامه‌های فشرده را با اهمیت و سکون را با تنبلی برابر می‌دانیم. اما مشغولیت مزمن اغلب باعث می‌شود احساس کنیم از خودمان، از دیگران و از لحظه حال جدا شده‌ایم. ذهن ما به سرعت به سمت کار بعدی می‌رود در حالی که بدن ما عقب می‌ماند، غرق در کار و خسته است.